Marlies van Agteren (45) werkt al 18 jaar in het onderwijs. Ze begon haar loopbaan alleen niet in de klas, maar op een laboratorium van Rijkswaterstaat. “Ik onderzocht chemische stoffen in de Maas. Heel precies werk, maar ik stond daar in mijn eentje tussen de meetapparatuur. Ik merkte al snel dat ik het miste om met mensen te werken.”

“Na twee hbo-opleidingen, een baan als laborante, dierenartsvertegenwoordiger en periode in de horeca begon het onderwijs te kriebelen. Ik begeleidde in eerdere functies stagiairs en gaf een buurmeisje bijles biologie. Toen viel het kwartje: dit is wat ik leuk vind. Mijn moeder werkte in het basisonderwijs, mijn broer en zus gaven zwem- en dansles… blijkbaar zat het er al een beetje in.

Ik solliciteerde uiteindelijk op een vacature voor biologiedocent in Dronten. Zonder bevoegdheid, maar mét motivatie. Ik moest een proefles geven en werd aangenomen op een school met een warme sectie en goede begeleiding.

Mijn bevoegdheid halen

Nu stond ik voor de klas, maar mijn bevoegdheid had ik nog niet. Ik startte met een Zij-instroom in Beroep (ZiB) traject bij STOAS om mijn bevoegdheid te halen. Meekijken in lessen of rustig opbouwen met 1 klas zat er tijdens dat traject niet in. Dat eerste jaar was intensief, want ik wilde alles goed doen: studeren, lessen voorbereiden en mijn klas leren kennen. In jaar twee heb ik de focus meer op mijn studie gelegd. Bij mijn afstuderen werd ik vergeleken met Arjen Robben: recht op mijn doel af en gáán.

Nu, 18 jaar later, werk ik op het Over-Y College en combineer ik 3 rollen: biologiedocent, schoolopleider en sinds dit schooljaar ook zij-instroomcoördinator voor het voortgezet onderwijs binnen Opleidingsschool de Dam. Dat maakt mijn werkweek heel afwisselend. Ik weet hoe het is om via het zij-instroomtraject het onderwijs in te stappen en zonder alle kennis een functie te moeten vervullen. Goede begeleiding maakt écht het verschil en daar zet ik me graag voor in.”

“Juf, is dit echt?”

“De verwondering van leerlingen blijft mijn grootste drijfveer. Laatst liet ik een documentaire van David Attenborough zien. Een eersteklasser riep: “Is dit écht?!” Dan zie je hoe ver de natuur soms bij hen vandaan staat én hoe mooi het is om dat dichterbij te brengen. Of leerlingen die ik in de eerste klas heb lesgegeven en die in de vierde terugkomen en zeggen: “Ik weet nog steeds wat fotosynthese is.” Dat zijn de momenten waarvoor ik het doe.

Minder lesgeven vind ik soms jammer, maar de combinatie past goed bij mij. Ik begeleid nieuwe collega’s, plaats stagiairs op de juiste plekken en voer gesprekken met directeuren over het aannemen van zij-instromers. Soms moet je die route echt ‘verkopen’, maar ik geloof er volledig in. Mensen met praktijkervaring brengen iets unieks mee het onderwijs in.

Begin met meelopen

Mensen die twijfelen om zelf zij-instromer te worden adviseer ik altijd: ga kijken. Loop mee op een school, praat met docenten en ontdek of het echt bij je past. Je staat vanaf dag één voor een klas en dat vraagt lef én enthousiasme. Als je dat hebt, is dit een prachtig vak.

Het fijne is dat er tegenwoordig veel meer mogelijk is dan toen ik begon. Er zijn financiële regelingen, goede begeleiding en trajecten waarbij je een deel van je huidige baan kunt behouden. Je hoeft dus niet meteen alles om te gooien. Als zij-instroomcoördinator zet ik me er graag voor in om die mogelijkheden zichtbaar te maken.

Het verhaal dat vaker verteld mag worden

Wat ik vooral wil meegeven is dat het onderwijs een prachtig beroep is. In coronatijd voelde ik dat extra sterk: terwijl veel mensen thuis zaten en niet konden werken, haalde ik nog steeds energie uit mijn werk. Het onderwijs kón niet stoppen, zo waardevol is ons beroep. Ik zie elke dag direct wat ik beteken voor leerlingen. Dat is voor mij nog altijd het mooiste dat er is. En dat gun ik iedereen die overweegt om deze stap te zetten.”